นาย โดม

เรื่องที่ 1 ชายหนุ่มปีนเขา

ชายหนุ่มคนหนึ่งสมมติชื่อ B ต้องการทราบว่าใช้เวลานานเท่าไรถึงสามารถเดินทางขึ้นเขาลูกใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า จึงหันไปถามคุณลุงที่ยืนเลี้ยงวัวอยู่ที่ตีนเขา

ชายหนุ่มB : ลุง…ลุงว่าเดินจากที่นี่ไปถึงยอดเขาต้องใช้เวลานานเท่าไร?
คุณลุง : เงียบ…ไม่ตอบ
ชายหนุ่มB : ถามคุณลุงด้วยคำถามเดิม แต่ด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้น
คุณลุง : คุณลุงหันมามองหน้าแต่ก็เงียบ…และยังคงไม่ตอบอยู่เหมือนเดิม
ชายหนุ่มB : เริ่มมีอาการหงุดหงิด และตะโกนถามลุงด้วยประโยคเดิมอีกครั้ง คุณลุงก็ยังคงไม่ตอบคำถามชายหนุ่มเช่นเดิม ชายหนุ่มก็เริ่มรู้สึกว่า คุณลุงอาจจะหูตึง หรือหูหนวกก็เป็นได้ จึงตัดสินใจออกเดินทางขึ้นเขาต่อไป

ทันทีที่ชายหนุ่มหันหลังเพื่อที่จะเดินขึ้นเขา คุณลุงตะโกนออกมาว่า

คุณลุง : ใช้เวลา 6 วันน่ะ…คุณหนุ่ม
ชายหนุ่มB : หันหลังกลับไปถามคุณลุงทันที “แล้วเมื่อกี้นี้ตะโกนถามอยู่ตั้งหลายครั้ง ทำไมลุงไม่ยอมตอบเลยล่ะ”
คุณลุง : ก็ยังไม่รู้นี่หว่า…ว่าเอ็งจะออกเดินทางเมื่อไหร่?

หลังจากที่หนุ่ม B ได้แง่คิดดีๆจากลุงไปแล้วว่า “ถ้าไม่เริ่มเดิน ก็ไม่มีทางถึงจุดหมาย”
หนุ่ม B จึงตัดสินใจที่จะเดินขึ้นเขาเพื่อที่จะไปค้นหาเพชรสีชมพูที่อยู่บนยอดเขา

เมื่อเดินทางไปได้ 1 กิโลเมตรก็เจอหมู่บ้านแห่งหนึ่ง หนุ่ม B จึงเข้าไปสอบถามผู้คนในหมู่บ้านนั้น จึงทราบว่า บนเขานั้นมีเส้นทางที่วกวน เหมือนเขาวงกตมาก หนุ่ม B ได้ยินดังนั้นจึงเดินย้อนกลับไปที่เมืองตัวเองเพื่อขอแผนที่จากดาวเทียม เมื่อได้มาแล้วหนุ่ม B ก็เดินทางมาที่หมู่บ้านเดิม

หนุ่ม B ได้ถามข้อมูลเกี่ยวกับความอันตรายบนเขาจากเด็กคนนึง ได้ทราบความว่า บนเขานั้นมีสัตว์ร้ายมากมาย ให้ระวังตัว หนุ่ม B กลัวว่าตัวเองจะอันตรายจังย้อนกลับไปเมืองตัวเอง หาซื้อปืนผาหน้าไม้เพื่อป้องกันตัว แล้วก็เดินทางมาที่หมู่บ้านเดิม

หนุ่ม B จึงถาม ชาวบ้านอีกว่าอาหารการกินจะหาบนเขาได้อย่างไร จึงรู้ว่าบนเขานั้นมีแต่ผลไม้เท่านั้น ไม่มีอาหารดี หนุ่ม B จึงย้อนกลับไปเมืองตัวเองเพื่อตุนเสบียงอาหารดีๆ เช่น KFC พิซซ่า แซนวิส ตามประสานักเรียนนอก แล้วจึงเดินทางมาที่หมู่บ้านเดิม

แต่ดูเหมือนปัญหานาย B จะมีเข้ามาเรื่อยๆซะแล้ว แบบนี้เค้าจะได้เพชรสีชมพูไม๊นี่ มาเอาใจช่วยกัน

อ๊ะๆๆๆๆ

ขณะนั้น มีนักเดินเขาสองคน ชื่อนาย D และนาย J ได้เดินผ่านและทักทายหนุ่ม B ไป เขาเดินไปเรื่อยๆ เดินไปอย่างสนุก เดินไปร้องเพลงไป และไม่ได้มีเป้าหมายหลักที่จะค้นหาเพชรสีชมพูที่อยู่บนยอดเขา เป้าหมายหลักของเขาคือ การได้ขึ้นไปสู่จุดสูงสุดบนยอดเขาเท่านั้น…

จงระวังความคิด เพราะความคิดจะกลายเป็นการกระทำ
จงระวังการกระทำ เพราะการทำบ่อยๆจะกลายเป็นนิสัย
จงระวังนิสัยเพราะว่านิสัยจะกลายเป็นบุคคลิก
และจงระวังบุคคลิกเพราะสุดท้ายแล้วบุคคลิกจะกำหนดชะตากรรมของเราไปตลอดชีวิต